De mindset van Rico Verhoeven: verliezen zonder verslagen te zijn

Afgelopen week zag ik Rico Verhoeven bij Eva Jinek. Niet de wedstrijd viel mij het meeste op. Ook niet de uitslag of alle discussie eromheen. Wat mij vooral opviel, was hoe hij daar zat.

Een paar dagen daarvoor had hij verloren. Toch zat daar geen gefrustreerde sporter aan tafel. Geen excuses. Geen slachtofferverhaal. Geen verhaal over waarom het anders had moeten lopen. Hij vertelde vooral hoeveel hij had geleerd, hoeveel hij had genoten van het traject en hoeveel hij uit deze uitdaging had gehaald.

Dat vond ik sterk, omdat de meeste mensen heel anders reageren als iets niet loopt zoals ze hadden gehoopt.

De meeste mensen hangen te veel aan de uitslag

Veel mensen koppelen hun gevoel direct aan het resultaat. Als ze winnen, voelen ze zich goed. Als ze verliezen, voelt alles ineens als mislukt. Maar zo werkt groei niet.

Een uitslag is maar één moment. Het zegt niet alles over het werk dat je hebt geleverd, de stappen die je hebt gezet of de persoon die je onderweg bent geworden. Natuurlijk wil je winnen. Natuurlijk wil je resultaat. Maar als je alleen maar naar de uitslag kijkt, mis je vaak waar het echt om gaat.

Dat zag ik bij Rico anders. Hij keek niet alleen naar het verlies. Hij keek naar het proces. Naar de voorbereiding. Naar de uitdaging. Naar wat hij had geleerd. Dat is een andere manier van denken.

Laatste worden is niet altijd falen

Een poos geleden was ik op een bruiloft. Daar kwam ik iemand tegen die ik kende van CrossFit competities en van Kamp van Koningsbrugge. We raakten aan de praat en ik vertelde dat ik nog steeds actief ben als CrossFit atleet.

Ik vertelde hem ook dat ik mezelf op mijn 36e nog steeds blijf uitdagen. Juist door te kiezen voor competities waarvan ik vooraf weet dat ik misschien niet goed genoeg ben.

Hij vertelde dat hij was gestopt met CrossFit. Hij had er keihard voor getraind. Alles stond in het teken van presteren. Voeding, slaap en training moesten allemaal kloppen. Uiteindelijk stond hij op een echte, serieuze competitie. Hij werd bijna laatste. Voor hem voelde dat als falen. Hij dacht: waar doe ik dit dan allemaal voor?

Ik vond dat zonde om te horen. Want als je het mij vraagt, stond hij daar tussen sterke atleten die hem dat weekend niet makkelijk hebben gemaakt. Dat is geen falen. Dat is precies waar je beter van wordt.

Ik ben zelf ook vaker laatste geworden. In 2019 stond ik met mijn team op het WK Functional Fitness. Na drie dagen werden we dik laatste. Maar we stonden wel naast atleten die op de CrossFit Games hadden gestaan, of daar later zouden staan. We deden alle workouts beter dan we vooraf hadden gedacht. Voor mij voelde dat niet als verlies. Dat voelde als een overwinning.

De afgelopen jaren stond ik onder andere op de Malaga Throwdown, Lowlands Throwdown en Pink Ribbon Games. Ik ben daar niet hoog geëindigd. Soms zelfs ergens onderaan. Maar ik heb wel gestaan tegenover atleten die vroeger onbereikbaar voelden. Ik heb ze ontmoet. Ik heb tegen ze mogen strijden. Ik heb niet van ze gewonnen, maar ik heb wel veel van ze geleerd.

Dat is het verschil in kijken.

Je kunt denken: ik ben laatste geworden, dus ik heb gefaald.

Of je kunt denken: ik stond tussen mensen die mij beter maken.

Het probleem is meestal niet het schema

Als coach zie ik dit dagelijks terug. Mensen denken vaak dat ze een beter trainingsschema nodig hebben. Een ander voedingsplan. Meer kennis. Een nieuwe methode. Een supplement. Maar meestal is dat niet het echte probleem.

Het probleem is vaak dat mensen wel het resultaat willen, maar niet alles willen doen wat nodig is om daar te komen.

Iedereen wil sterker worden, maar niet iedereen wil jarenlang consequent trainen. Iedereen wil afvallen, maar niet iedereen wil elke dag betere keuzes maken. Iedereen wil fitter worden, maar niet iedereen wil blijven komen opdagen als het druk is, als ze moe zijn of als de motivatie weg is.

Daar zit het verschil.

Willen zegt niet zoveel

Veel mensen zeggen dat ze iets willen bereiken. Ze willen fitter worden, sterker worden, afvallen, een wedstrijd doen of eindelijk van hun klachten af. Maar wat iemand zegt, zegt niet zoveel. Wat iemand doet, laat zien hoe serieus het is.

Willen is makkelijk. Volhouden wordt pas interessant. Vooral op de dagen dat het niet uitkomt. Op de dagen dat je geen zin hebt. Op de momenten dat niemand kijkt. Op de momenten dat je liever kiest voor gemak.

Daar wordt uiteindelijk bepaald of je je doel haalt of niet.

Discipline wint van motivatie

Motivatie is prettig als hij er is, maar je kunt er niet op bouwen. Motivatie komt en gaat. Discipline moet blijven staan.

De mensen die ver komen, zijn niet altijd de mensen die het meeste talent hebben. Het zijn vaak de mensen die blijven doen wat nodig is. Ook als ze moe zijn. Ook als het tegenzit. Ook als ze tijdelijk weinig resultaat zien.

Dat geldt voor topsporters, maar net zo goed voor iemand die twintig kilo wil afvallen, sterker wil worden of van rugklachten af wil. Het principe blijft hetzelfde.

Je moet blijven doen wat nodig is. Niet wat makkelijk voelt. Niet wat je uitkomt. Wat nodig is.

Eén slechte dag zegt niet alles

Wat ik ook veel zie, is dat mensen veel te lang blijven hangen in één slecht moment. Een training ging niet goed. Een wedstrijd viel tegen. Een PR bleef uit. Een week liep anders dan gepland. Vervolgens blijven ze daar dagenlang mee rondlopen.

Dat helpt niemand.

Je mag balen. Je mag kritisch zijn. Je mag kijken wat beter had gekund. Maar daarna moet je weer door. Analyseer het, leer ervan en pak de draad weer op.

Eén slechte training zegt niet zoveel. Eén slechte week ook niet. Wat telt, is hoe snel je weer teruggaat naar wat je moet doen.

Wat Rico deed, was gewoon knap

Daarom moeten we ook beseffen hoe knap het is wat Rico Verhoeven in Egypte voor de piramides heeft neergezet. Op zijn leeftijd omschakelen naar een andere sport en dan op dat niveau zo dicht bij een overwinning komen, is uitzonderlijk.

Misschien zien we zoiets niet snel weer.

Je kunt kijken naar het verlies. Je kunt ook kijken naar de stap die hij heeft gezet, het niveau waarop hij heeft meegedaan en de manier waarop hij daarna aan tafel zat.

Niet gebroken. Niet zoekend naar excuses. Gewoon trots op het proces.

Succes zit in wie je onderweg wordt

Dat is voor mij de grootste les uit hoe Rico daar zat. Hij had verloren, maar hij kwam niet over als iemand die verslagen was. Hij had een uitdaging aangenomen, zich voorbereid, geleerd en alles gegeven wat erin zat.

Dat is waar echte voldoening vandaan komt.

Niet alleen uit winnen. Niet alleen uit de medaille. Niet alleen uit het resultaat.

Succes zit in de persoon die je onderweg wordt. De persoon die blijft trainen. De persoon die blijft leren. De persoon die niet wegloopt als het tegenzit. De persoon die doet wat nodig is, ook als niemand het ziet.

Daar begint het verschil.